Gordon Ramsay, maakt het makkelijk

Ik weet dat ik vast iets moeilijk zou moeten noemen. Iets moleculair. Iets gestapeld. Héél puur op zijn minst. Maar ik weet al wat ik als allerlaatste maaltijd wil eten: pizza. Tuurlijk vind ik ze heerlijk op een terrasje in Pisa. Maar zelfs uit de Pizzahut (“Hot & Spicy panpizza”) of diepgevroren van dr. Oetker (“Spinazie”): me like very mucho!

Mijn vrouw niet. Die heeft een hekel aan het deeg. Eet enkel het beleg van de pizza. Doodzonde natuurlijk. Maar deze namiddag zou ze op het werk eten. Dan lijkt de keuze voor een snelle zaterdag diner met dochter van vier snel gemaakt.

Alleen: mijn dochter lust óók geen pizza. Moet ík weer hebben. Driekwart van haar kleuterklas noemt pizza als lievelingseten. Ons ukje zweert bij “paddenstoelenpasta” (raviolli gevuld met eekhoorntjesbrood en andere gemengde paddenstoelen, met een kaassaus). Gelukkig wil ze een uitzondering maken als ik de pizza helemaal vers maak.
Volgens Gordon Ramsey kan dat ook makkelijk. Hoop ik toch. Anders noem je je boek niet “Maakt het makkelijk”. Toch?

Tomaat-mozzarellapizza met chorizo

Pizzadeegmix
500ml passata
bakje kerstomaten
2 bolletjes mozzarella
bakje champigons
handje basilicum
100gr chorizo (of andere pikante worst)

Gordon vindt het óók nog makkelijk als je het deeg helemaal van scratch maakt. Dus met gist en olie en lauwwarm water. Ik vind een zakje pizzadeegmix van dr Oetker (hah!) ook nog authentiek genoeg. Beetje teveel water bij de mix gedaan waardoor die heel plakkerig en papperig blijft. Maar met beetje gewone bloem snel opgelost. Het deeg van Oetker moet niet rusten. Dus meteen uitrollen: in mijn geval ter grootte van een ovenplaat.
Ondertussen staat de passata met wat look te pruttelen op een matig vuurtje. Mag tot de helft inkoken. Duurt zo’n tien minuten.
De rest is inderdaad belachelijk eenvoudig: kerstomaatjes halveren, champignons in fijne schijfjes, en idem voor de mozzarella.
Nadat ik de passata over het deeg heb gesmeerd (niet alles: anders wordt het té vochtig), mag mijn dochter de garnering op de pizza strooien.

(“Nu ga je het wel héél héél lekker vinden. Ah ja: je hebt het eten zélf gemaakt.” Werkt AL-TIJD.)

Na een tiental minuten mag de pizza al uit de oven. Hij kleeft een beetje aan de ovenplaat. Mijn eigen domme schuld: vergeten beetje olie op te doen. Maar ook Gordon was dat vergeten vermelden in zijn boek. Dochter maalt er in elk geval niet om. Pizza gaat er helemaal in.

“Gordon Ramsay, maakt het makkelijk” is al drie jaar uit, maar werd nu heruitgegeven na het succes van zijn “Fastfood”. Wat opvalt is hoe gedateerd zo’n kookboek uit 2005 er alweer uitziet. Bleke paarsgele letters op de cover. Vale foto’s: de kip oogt beige (pag 71), de pompoentaart (pag 46) als een meubel uit de jaren ’70. Geen boek dus om voor de lol in te zitten bladeren of lezen. Maar wel erg praktisch bruikbaar. Met tips voor de voorraadkast of hoe je een kreeft dood doet, en erg intelligent ingedeelde hoofdstukken (“koken voor een gezelschap”, “chic”, “dineetje voor twee”, “alleen voor kids”, “zomerbarbecues”). Dat laatste maakte “Fastfood” ook zo’n fantastische titel.

Ripailles

Mijn oma is deze maand gestorven. Sindsdien kook ik af en toe voor opa. Lastig. Want die lust maar vier dingen: gehakt, worst, kip met appelmoes en gehaktballetjes. Gelukkig bood Ripailles uitkomst.

Beuling met appel en raapjes in witte portosaus

 

Beuling … 1kg

Granny Smith appelen … 3

Sjalot … 3

Raapjes … 3

Honing … 3 soeplepels

Boter … 20gr

Witte porto … 10ml

 

Je kan de raapjes op voorhand laten koken, maar als je ze fijn genoeg snijdt is dat niet echt nodig.

De sjalotjes, appel en rapen gaan samen met de boter in de pan.

Als ze een beetje kleuren mag de honing en de porto erbij.

Wanneer de raapjes zacht genoeg worden, bak je in een andere pan de -in stukken gesneden- beuling.

Veel meer dan een paar minuutjes heeft die niet nodig.

Alles samenvoegen: et voilà

 

Opa vond het in elk geval fantastisch. Bord helemaal leeg. (behalve dan het velletje van de beuling … dat had hij nog te taai gevonden) Ik weet dat het vreemd klinkt voor een eenvoudig gerecht als beuling, maar het had iets ritueels. Zo kort na een overlijden koken in de keuken van je oma. Met haar man, en haar twee dochters (mijn moeder en tante) als gasten aan tafel. En ook al was de begrafenis nog maar enkele dagen achter de rug, de humor in “Ripailles” werkte zelfs bij mijn grootvader aanstekelijk.

Want naast recepten heeft het boek ook heerlijke getekende “cursusbladen” Hoe je pastis moet drinken. Of petanque moet spelen. En onze favoriet: wild moet lokken (een resem wildfluitjes met op het einde het lokfluitje voor de jager: een fles bordeaux).

Ripailles is een prachtig uitgegeven boek met 299 recepten en bijna 500 pagina’s. Het belooft een rondrit langs de traditionele “zondagse” keuken van de Franse bistro. Met recepten voor bereidingen met oesters, wild en worst, maar ook heel wat foie gras, ingewanden en paté. Ook leuk: elk recept krijgt een wijnsuggestie. Behalve dan de couscous (ook deel geworden van de traditionele Franse keuken).- De reden? Het recept -”couscous comme chez nous” komt van Salima , en: “Salima ne boit pas de vin avec son couscous“

Ripailles is voorlopig nog niet in het nederlands vertaald, maar wel al in België bij Fnac verkrijgbaar.